Bir süredir okuduğum kitapların derinliklerine iniyor, hikayeleri özetleyerek üzerlerinde yeniden düşünmeyi seviyorum. Bir noktada, 'Neden bu birikimi başkalarıyla da paylaşmayayım?' dedim ve bu blog macerasına atıldım.
Kitaplar üzerine sohbet etmek isterseniz bana mail atabilir, en sevdiğim kitap alıntılarını görselleştirdiğim Instagram yolculuğuma ortak olabilirsiniz.
William March’ın 1954 yılında kaleme aldığı ve psikolojik gerilim türünün mihenk taşlarından biri kabul edilen Kötü Tohum (The Bad Seed), dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen bir çocuk portresinin ardındaki zifiri karanlığı merceğe alıyor.
Eser, sekiz yaşındaki Rhoda Penmark’ın sevimli ve terbiyeli dış görünüşünün altında sakladığı soğukkanlı, empati yoksunu ve manipülatif yapıyı konu ediniyor. Okuru bir yandan kurgusal bir cinayet ağının içine çekerken, diğer yandan "Kötülük doğuştan mı gelir, yoksa sonradan mı kazanılır?" sorusu üzerinden antropolojik ve psikolojik bir tartışmanın ortasına bırakıyor.
DİKKAT!!!
Bundan sonrası Spoiler içerir
Sekiz yaşındaki Rhoda Penmark, Christine ve Kenneth Penmark çiftinin tek çocuğudur. Tatlı, derli toplu ve zeki tavırlarıyla yetişkinlerin takdirini kazansa da Fern Grammar School’daki sınıf arkadaşları onda ters giden bir şeyler olduğunu sezip kendisinden uzak dururlar.
Kenneth’ın çıktığı iş seyahatinin ardından Christine, Rhoda’nın sınıf arkadaşı Claude Daigle’ın ani ölümü karşısındaki tuhaf kayıtsızlığını fark eder. Claude’un ölümü resmi kayıtlara kaza olarak geçse de cesedinde ve yüzünde açıklanamayan hilal şeklinde izler bulunmaktadır. Çok geçmeden Christine, olaydan hemen önce iki çocuğun tartıştığını öğrenir: Rhoda, Claude’un kazandığı ancak kendisinin hak ettiğine inandığı "mükemmel el yazısı" madalyasını hırs yapmıştır.
Kızının bu trajediye verdiği tepkisizlik, Christine’in geçmişte yaşanan diğer rahatsız edici olayları yeniden sorgulamasına yol açar. Evcil köpeklerinin ve Rhoda’nın yaşlı bakıcısının gizemli ölümleri zihninde tekrar canlanır. Bütün bunların arkasında Rhoda’nın olabileceği düşüncesiyle sarsılan Christine, kendi geçmişini araştırmaya başlar. Yaptığı araştırma sonucunda, mevcut anne babası tarafından evlat edinildiğini ve biyolojik annesi Bessie Denker’ın elektrikli sandalyede idam edilmiş bir seri katil olduğunu öğrenir. Zihinsel olarak çöküşe geçen Christine, kocasından gerçeği saklamayıp ona durumla ilgili mektuplar yazmaya başlar; bu "kötü tohum" genini kızına aktardığı için kendini suçlar. Ancak birilerinin görüp yetkililere haber vermesinden korktuğu için mektupları asla postalamaz.
Devamı kitapta...
Rhoda Penmark, okuduğum en ürpertici çocuk karakteri. Onun hırsları (özellikle el yazısı madalyasını elde etme arzusu) uğruna sergilediği duygusuz ve pragmatik tavır, piskopatlığın ne kadar erken yaşta ve ne kadar kusursuz bir maskeyle şekillenebileceğini gösteriyor. Christine’in, kendi biyolojik geçmişini ve seri katil bir annenin kızı olduğunu öğrenmesiyle başlayan suçluluk hissi, trajedinin boyutunu katlıyor. Ne yazık ki iyilik ve adalet her zaman kazanmıyor.
